juli 2008
Even de stad uit
De meeste steden hebben hun charme, maar soms moet ik toch even de natuur opzoeken. En zeker als ik een vrije week voor de boeg heb, dan moet ik toch ergens in de natuur hebben gelopen voor een vakantiegevoel.
Die week was eigenlijk voor de Apeldoornse Vierdaagse bestemd. En ik heb er ook vrij van mijn werk voor genomen. Door omstandigheden heb ik mijn slaapplaats geannuleerd. Mijn startkaart heb ik nog wel. Daar wil ik toch nog gebruik van maken, hoewel ik niet heb getraind voor de vier maal dertig kilometer. Ik heb vandaag nog gebeld of ik de dertig om kon zetten in twintig kilometer. Dat gaat alleen met een doktersverklaring en dan krijgt u geen medaille, werd mij verteld.
Ja, het is niet bepaald verstandig om ongetraind aan een Vierdaagse te beginnen. Eigenlijk hartstikke dom. Maar ik vind het wel een uitdaging om te zien hoe ver ik ongetraind kan komen.
Afgelopen zaterdag was ik na een wandeltocht van 25 km bekaf. Ik dacht toen:" Laat maar, ik ga komende week wel iets anders doen". Maar nu denk ik toch... ik heb niets te verliezen. Ik duik zo mijn bed in en sta vannacht om vier uur op om op tijd te kunnen starten en daarna zie ik wel....
Na een kleine drie uur treinen, inclusief overstaptijden, kwam ik in Apeldoorn aan. Aan de voorkant van het station stond een speciale bus klaar om wandelaars naar het startbureau te brengen. Het koste slechts acht euro voor 4 dagen dat komt neer op acht ritten. Dat is pas een goede service van de Apeldoornse Vierdaagse ofwel van de Nederlandse Wandelsport Bond. Alles ging op deze manier heel vlotjes en ik kon snel met de wandeling van 30 km beginnen.
Onderweg was er genoeg gelegenheid om te pauzeren en om allerlei dingen te kopen. Zoals fruit, soep, broodjes, koffie, thee enz. Daar heb ik dan ook ruimschoots gebruik van gemaakt en ondertussen kon ik ook gelijk uitrusten, want mijn conditie was (en is) ver onder de maat. Toch heb ik deze eerste dag uitgelopen. Mijn geheim was "rustig wandelen en veel korte pauzes nemen". Normaal ben ik gewend om snel te lopen, maar als je geen conditie hebt, kan je dat maar beter laten. Ondanks mijn manier van lopen was ik toch behoorlijk moe toen ik weer in de trein richting huis zat. Het is al weer half tien, dus tijd om naar bed te gaan. Morgen start ik voor de tweede dag. Het was vandaag ook redelijk goed weer, slechts een buitje gehad en morgen zou het beter worden.
Inderdaad was het op dag twee vrijwel droog. Het was de zwaarste of beter gezegd de dag met de meeste kilometers van de vier dagen. We lopen wel dertig kilometer per dag, dat is dan een gemiddelde. Na vierdagen wandelen op de dertig kilometer hebben we totaal 125 km gewandeld. Zo kwam ik ook op deze tweede dag net als vorig jaar een man tegen die helemaal in paniek was. Hij wilde stoppen en deze persoon had geen flauw idee waar hij was en hoe lang hij nog moest lopen. Dan vraag ik me wel af hoe zijn training het laatste half jaar er uitgezien heeft. Het is een feit dat als je uren in een bos of duingebied loopt zonder dat je je voorbereid hebt, je al snel de weg kwijt zult zijn. Maar als je redelijk getraind heb, weet je toch hoeveel kilometer je per uur loopt en hoe lang je dan over dertig kilometer doet. Je weet de starttijd en je telt ook de pauzetijd erbij en je weet hoe laat je zult aankomen. Maar goed, hier blijkt ook weer uit dat je met je hoofd wandelt. Je verwacht opeen bepaalde tijd bij het eindpunt te komen en als dat helemaal niet klopt, dan krijg je het echt zwaar. Als eerste moet je natuurlijk een redelijk gezond lichaam hebben en ten tweede moet je redelijk getraind hebben én tijdens het trainen denk je na over hoe je het doet. Daardoor krijg je zekerheid in jezelf en kun je de afstand die je gaat lopen aan. Natuurlijk zijn er ook natuurtalenten die niet trainen en het toch halen, maar voor de meeste mensen geldt dat niet.
Nog geen half uur later zag ik een man tijdens het inhalen met zijn neus in de grond vallen. Hij struikelde waarschijnlijk door vermoeidheid. Natuurlijk kan mijn dat ook overkomen maar als je er over nadenkt, is de kans kleiner dat het je overkomt.
En hoe vond ik het zelf? Ja, best zwaar. Ik was blij toen ik klaar was. Op zo'n dag gebeuren er eigenlijk best veel dingen als je zo om je heen kijkt. Zo was er een wielrenner die keihard over het fietspad reed en die recht op een groepwandelaars afkwam. De fietser klapte net niet tegen een wandelaar aan, maar hij lag zelf wel op de grond. Ja, het lijkt mij niet handig om keihard door een groepje wandelaars te willen rijden.
Los van al deze gebeurtenissen was het eigenlijk een mooie dag in en prachtige omgeving. En voor dat laatste doe je het! Verder valt het me telkens weer op om zoveel Nederlandse dialecten om je heen te horen. Het klinkt als wandelvakantiemuziek in mijn oren.
De derde dag was toch fysiek zwaarder dan de tweede dag. Dat kwam door het weer. Het regende bijna de hele dag, waardoor de wandelaars tientallen kilometers over modderige paden moesten zwoegen. Dat is wel even anders dan op een fietspad of straat/stoep te lopen. Wel een goede training, dat wel. De omgeving was weer prachtig maar dat ontgaat de meeste wandelars, omdat je jezelf staande moet houden. Het was een kletsnatte dag. Ik hoop dat de mensen die kamperen nog een droge binnentent hebben anders is het armoede.
Op naar de vierde en laatste dag. Hoe zal die worden? Deze dag viel mij erg mee. Het was door een glooiend natuurgebied, net al de dagen ervoor. Maar er zaten nu wat steilere stukjes bij. Persoonlijk vind ik dit soort heuveltjes fijn om te bewandelen. Dit is echt genieten voor mij, echt vakantie. Het weer was ook goed en de sfeer was prima.
Nu zit ik weer thuis, een dag na de Apeldoornse Vierdaagse. En ik denk: "Jammer dat het voorbij is!" Een goede herinnering rijker én volgend jaar wil ik zeker weer meedoen.
Achteraf is het me meegevallen. Al was mijn training onder de maat, toch heb ik alle kleine afstanden opgeteld zo'n paar honderd kilometer getraind afgelopen half jaar. Zelf vind ik dit veel te weinig, maar het is natuurlijk meer dan niets. Blij dat ik het toch heb gedaan!
