Elke maand minstens één nieuwe column:
januari 2012
We blazen alles af !
Dinsdagavond werd ik rond half acht gebeld met de mededeling dat de wandeling morgen niet doorgaat. De titelzin van deze column werd met volle kracht in mijn oren geblazen. Ja oké, ik begrijp het, je voelt je niet goed, antwoordde ik. Na dit telefoongesprek werd de inhoud nog eens per mail herhaald met een extra mededeling "Ik MOET nu rust houden".
De volgende dag zat ik in de trein naar Maastricht. Ik had me op de wandeling verheugd, maar helaas het ging niet door! Ik had besloten er dan alleen op uit te trekken en het werd een stadswandeling in Maastricht. Tijdens de reis waren mijn gedachten bij het telefoongesprekje van gisterenavond.
Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel om kort van te voren afgebeld te worden voor een gemaakte afspraak. Als mensen dat regelmatig doen, is het hek van de dam en melden ze zich steeds makkelijker af, waardoor het vertrouwen in die mensen wegvloeit. De meest prettige mensen zijn voor mij dan ook die mensen die hun afspraak nakomen. Het geeft me vertrouwen in hen en een goed gevoel. Op die mensen kan je in ieder geval wel rekenen! Deze personen stijgen onbewust of misschien wel bewust in het lijstje van mensen, waarmee ik regelmatig afspraken maak. Als je een afspraak afzegt, moet je daar wel gegronde reden voor hebben, anders gaat het meestal ten kosten van de vriendschap/relatie op wel vlak dan ook. Als je iemand als onbetrouwbaar gaat beschouwen, is dat onprettig en zou ik bij een volgende mogelijkheid tot keuze eerder voor iemand anders kiezen, die mij wel serieus neemt.
Op station Maastricht aangekomen zag ik tot mijn verbazing dat de sfeervolle stationsrestauratie plaatsgemaakt had voor een filiaal van de Hema. Jammer! Maar ook wel begrijpelijk als er te weinig klandizie is. En dat zou de komende tijd zeker niet beter worden, gezien de crisis waar we in terecht gekomen zijn. Een stukje nostalgie is hierdoor verloren gegaan. Alleen op het centraal station van Amsterdam is die nog te vinden, zolang het duurt. Want veel vertrouwde zaken zijn aan het verdwijnen. Denk maar aan de postkantoren in Nederland.
Ik nam een andere dan de gebruikelijke route naar het centrum, omdat daar nu te veel mensen liepen, die zojuist massaal uit de trein gekomen zijn. Ik sloeg direct links af nadat ik het station uitliep en ik kwam al snel in een relatieve nieuwe wijk terecht. Zo kwam ik pas na een dik uur in het centrum, maar het ging me niet om de snelheid. Ik wilde op mijn gemak wat rondkijken aan de buiten kant van het centrum. Ik liep als het ware in een grote boog naar het centrum. Dit centrum van Maastricht heeft nog steeds iets speciaals als ik het vergelijk met andere Nederlandse steden. Maar ook in deze plaats verdwijnen hier en daar gespecialiseerde winkels en maken ze plaats voor filialen van winkelketens. Jammer, maar het is de tijdgeest in Nederland. Gelukkig zijn er nog veel oude monumenten in deze stad om te bewonderen. Koester deze gebouwen zou ik zeggen.
Zo werd het toch nog een actieve en fijne dag, wel anders dan ik gisteren voor ogen had. Maar ik had geen spijt van dit initiatief. En ik ging met een goed gevoel op het einde van de middag terug naar huis.
De volgende dag ontving ik van de persoon, die me twee dagen geleden had afgebeld, een leuke kaart uit een dierentuin waar ze gisteren was geweest.
(Mensen die willen reageren op dit stukje kunnen een e-mail sturen naar Mail contact.)
