Artikelen uit kranten of tijdschriften
van voor 2008
Uit Op Pad / nummer 8 / 2007
Knooppunt wandelen... Brabant trapt af
Fietsen via knooppunten kan al langer op veel plekken in België en Nederland... en het bevalt!
Hoe werkt het? In plaats van een vaste route te volgen, kun je via verschillende knooppunten onderweg (of thuis al op bijbehorende kaarten), met veel meer keuzevrijheid je eigen traject bepalen. Wat voor fietsen geldt, geldt natuurlijk ook voor wandelen, hebben ze in Brabant gedacht.
Zes Brabantse gemeenten, vier in de Kempen en twee in de Peel, openden nu hun eigen wandelknooppunten netwerk, goed voor 1100 kilometer wandelplezier.
En in 2009 moeten alle gemeenten in Zuidoost-Brabant aangesloten zijn. De wandelkaarten zijn bij de VVV's of via de webshop van www.zobrabant.nl te koop voor € 3,50.
Uit Gezond & wel / bijlage editie 39 - oktober 2007 / bij Mikro Gids
Het 'geheim' van Nordic Walking
Nordic Walking ('wandelen met stokken') behoort tegenwoordig tot het straatbeeld en is vooral populair onder ouderen. Wat is het geheim en waarom is het beter dan gewoon wandelen?
Nordic Walking is zo gezond en zelfs beter dan wandelen, omdat simpelweg door het gebruik van twee stokken, het bovenlichaam volop meedoet. Mits de stokken op een correcte manier worden gebruikt. Door ze op een bepaalde manier van voren naar achteren te 'zwaaien' wordt het hele bovenlichaam bij de work-out betrokken: de nek-, schouder-, borst-, buik-, arm- en rugspieren komen allemaal in actie. Ook is een verschil dat met Nordic Walking een hogere snelheid kan worden behaald zonder de benen meer te belasten. De poles (stokken) vangen namelijk een deel van het lichaamsgewicht op en omdat je jezelf naar voren duwt, hoeft er minder kracht uit de benen te komen.
Het verschil zit 'm dus in de manier van lopen. Met wandelen worden 280 calorieën per uur verbrand, bij Nordic Walking is dat 400. Je verbrandt meer, maar het leidt nauwelijks tot een vermoeider gevoel. Wat het verder een goede work-out maakt, is dat beoefenaars door het lopen met de poles een rechtere houding aannemen.
Nordic Walking wordt vaak aangeraden voor mensen die revalideren en het is een goede manier van wandelen met weinig kans op blessures.
Het idee van wandelen met twee stokken lijkt heel simpel. Toch komt er meer bij kijken dan je zou denken. Zo moet er onder andere gelet worden op de positionering van de stokken (naast je, niet voor je), de afwikkeling van de voeten, de armzwaai van voor naar achter en de heupbeweging. Wie de techniek onder de knie wil krijgen, kan het best een cursus volgen. Ze worden, in krant en op internet, in het hele land aangeboden, door individuele trainers en bij atletiek- en wandelverenigingen.
Waarom deze nieuwe manier van wandelen?
1 Knieën en gewrichten worden 30% minder belast dan bij bijvoorbeeld joggen en hardlopen.
2 Conditie en afweersysteem worden versterkt.
3 Het lichaam verbruikt tot 46% meer energie dan bij joggen of (snel)wandelen zonder stokken. Ook is het nog mogelijk om een praatje te maken, wat bij hardlopen niet altijd gaat.
4 De kracht, het uithoudingsvermogen, de beweeglijkheid en de coördinatie worden getraind.
5 Stress verdwijnt als sneeuw voor de zon.
6 Ideale fitnessactiviteit om in beweging te blijven.
Het kan door iedereen en overal beoefend worden: 8 tot 80 jaar, individueel of in groepen, op harde of zachte wegen, ongelijk terrein of vlak.
Het hele lichaam doet mee, daarom loopt het zoveel makkelijker.
Voor meer informatie:
|
Goed op weg met twee stokken 1 De techniek van Nordic Walking moet je even onde de knie zien te krijgen. Volg daarom een cursus. 2 Denk aan een warming-up. Neem aan het begin een paar minuten om te rekken en te strekken, om de spieren wat op te warmen. Het is het beste om op dezelfde manier af te sluiten (de cooling down). 3 Stel een trainingsdoel. Werk bijvoorbeeld naar een evenement of een actieve vakantie toe. Dat houdt je gemotiveerd. Wandelen met vrienden werkt motiverend en maakt het nog gezelliger ook. 4 Zorg voor sportieve kleding voor een goede bewegingsvrijheid. Het juiste schoeisel en passende poles zijn ook belangrijk. Laat u bij aanschaf van deze materialen adviseren in een goede sportzaak. 5 De hoogte van de stokken is afhankelijk van de lichaamslengte. Een handige richtlijn voor de benodigde stokhoogte is te berekenen door de lichaamslengte in centimeters te vermenigvuldigen met 0,68. 6 Als beginner kun je het best starten op vlakke wegen. Naarmate je wat meer getraind bent en een betere conditie hebt opgebouwd, kun je je op meer heuvelachtig terrein gaan begeven. 7 Als je wat langer weggaat, neem dan wat te drinken mee. 8 Voor een verbetering van de conditie op langere termijn: loop 2 à 3 dagen per week tenminste 30 minuten. |
Uit Op Pad / nummer 7 / 2007
In het spoor van Van Gogh in Drenthe
Romantiek met een hoofdletter R leidt ons naar het oosten van Drenthe, waar natuurschilders in de negentiende eeuw werden aangetrokken door het landschap van heide en veen. De beroemdste was Vincent van Gogh.
Ooit lag de helft van ons land bedekt onder metersdikke veenlagen. Een ontoegankelijk moeras. Oninteressant daardoor, eeuwenlang. Totdat het, door de groeiende vraag naar turf, in rap tempo werd afgegraven en helaas verdween. Toch zijn er nog stukjes, waar je de sfeer kunt proeven die Vincent van Gogh zo aantrok toen hij hier rondstruinde in 1883.
Om lekker in de sfeer te raken, beginnen we onze stoere veentocht warm en droog in het Van Gogh huis, in het voormalige logement waar Vincent zijn kamertje had. Met onze stevige wandelschoenen alvast aan, luisteren wij naar een bevlogen gids die ons over Vincents maanden vertelt. Dat het er slechts drie waren en Van Gogh in Drenthe niet zijn meest aansprekende werken maakte, ach dat deert niet.
'Vincent kwam hier om het schilderen te leren. Hij vond in Drenthe de rust en inspiratie in het landschap. In zijn vele brieven aan broer Theo schreef hij geregeld dat het schilderen vooruitging. Hoewel kort, was deze periode cruciaal. En eigenlijk hebben we het aan Drenthe te danken dat Vincent schilder werd!' Toe maar. We geloven het nog ook.
Bourtangerveen
Op naar het veen nu, de voormalige turfvelden, waar Van Gogh werd gegrepen door het dramatische landschap, de 'donkere stroken, verschillend van kleur, die smaller en smaller worden naarmate ze de horizon naderen. Hier en daar geaccentueerd door een plaggen keet of kleine boerderij of een paar schrale berkjes, populieren, eiken - overal stapels turf en telkens vaart men schuiten met turf uit de moerassen voorbij.'
Wat er nog van rest, is slechts een klein natuurgebied helemaal tegen de Duitse grens, het Bargerveen. Het enige overgebleven stukje van het eens zeer uitgestrekte Bourtangerveen. Hier lopen we door afgegraven randgebieden (in het Amsterdaamse Veld ging de turfwinning nog tot 1992 door!), waarin grote plassen water staan. En door het kerngebied, het Meerstalblok, het werkelijke hoogveenrestant. Hier worden de enkele paden, waarover het toegestaan is om te lopen, aan weerszijden versierd door dikke tapijten veenmos, die intens groen zijn. Het veen leeft, maar het ligt wel aan de beademing van Staatsbosbeheer. Als zij geen dijk hadden gebouwd om de afwatering te stoppen en het grondwaterpeil niet hoog hielden, dan zou het verdrogen en afsterven.
Het Bargerveen is natuurlijk veel kleiner dan de Belgische Hoge Venen, laat staan de Ierse Moors. Na een dag wandelen heb je het hele gebied gezien en daarom vervolgen we ons 'Vincent-weekeind' de volgende dag iets noordelijker naar de Hondsrug bij het mooie plaatsje Exloo.
We verruilen het land van dwaallichten en witte wieven voor dat van de reuzen Ellert en Brammert. Het Drenthe van de zandruggen, de hunebedden en de brinkdorpen verscholen tussen bos en hei. Want ook daarvan wist Van Gogh de schoonheid te waarderen. Hij maakte er verschillende schetsen en schreef aan Theo hoe onwaarachtig mooi hij ook dit stukje Drenthe vond.
Uit de VPRO gids 28 / Van 14 juli t/m 20 juli 2007
Vergrootglas op de Vierdaagse
Langdurig wandelen tijdens een hittegolf bleek vorig jaar geen goed idee. Er vielen twee doden en na de eerste dag werd de Nijmeegse Vierdaagse afgelast. Hoe bereidt de organisatie zich voor op de nu ongetwijfeld toegenomen media-aan-dacht ?
Het had een feest moeten worden; de negentigste vierdaagse van Nijmegen. 43.141 Deelnemers verschenen er aan de start, de stemming was goed, evenals het weer: zonnig en warm.
Iets te warm bleek al snel. Dertig, veertig of vijftig kilometer wandelen met een brandende zon op je hoofd maakte honderden mensen onwel, tientallen wandelaars werden opgenomen in ziekenhuizen, twee stierven er zelfs. We bellen met André Sonneville, sinds tien jaar hoofd communicatie van Stichting DE4DAAGSE.
Bent u aan het bidden voor regen ?
André Sonneville: 'Nou nee, want als het maar droog is, dat is het belangrijkste.'
Maar maakt u zich zorgen ?
'Absoluut niet. Natuurlijk zijn wij vorig jaar ook geschrokken. En overvallen door wat er gebeurde en waar ons persbureau allemaal mee geconfronteerd werd. Daarom hebben we ons verdiept in hoe je crisiscommunicatie in elkaar zet. Mocht ons nog zo'n akkefietje overkomen, dan kunnen we nu aantonen dat we van vorig jaar geleerd hebben. En dat is een geruststellende wetenschap; dat we voorbereid zijn.'
Hoe bent u dan bijvoorbeeld voorbereid ?
'We hebben ons laten adviseren door mensen uit het vak. Kijk, wij runnen het persbureau van de Vierdaagse al jaren met zo'n twaalf goedwillende vrijwilligers. Drie daarvan hebben een min of meer aan de voorlichtingskant gerelateerde professie. En dat functioneert prima als alles goed gaat. Maar zie maar eens profs op dit gebied te strikken die bereid zijn zo'n twee weken vrij te nemen voor deze klus. Dat lukt dus niet. Maar dit keer is er een crisis communicator op afroep beschikbaar voor als er echt iets mis gaat.'
Merkt u al iets van eventuele toegenomen belangstelling voor de 91e editie van de Vierdaagse ?
'Grotere belangstelling dan er de afgelopen vijf tot tien jaar al is, is nauwelijks denkbaar. Nijmegen overstroomt tijdens de Vierdaagse met media, dat is explosief gegroeid. Nagenoeg alle omroepen zijn hier, publiek en commercieel, alle radiozenders, dagbladen, persbureaus. We geven al jaren zo'n 500 perskaarten uit en die gaan naar mensen variërend van de verslaggever van de weekkrant uit Appelscha tot een journalist van De Telegraaf. En dat aantal lijkt niet enorm te veranderen. Maar dat er een vergrootglas op deze Vierdaagse komt te liggen, dat is zeker.'
Waar bestaat dat vergrootglas dan uit, als er niet méér perskaarten dan anders worden aangevraagd ?
'Ieder persbericht dat ik uitbreng wordt direct verzwolgen. Zoals eind juni, over het wetenschappelijk onderzoek waarmee hoogleraar inspanningsfysiologie Maria Hopman tijdens de Vierdaagse begint: hoe belast wandelen het menselijk lichaam ? Die dame is direct de hele dag door Jan en alleman ondervraagd. Überhaupt zijn er meer interviewaanvragen dan ooit, voor het management bij voorbeeld. We komen scharen te kort om alle publicaties die verschijnen uit te knippen.'
Waar ligt het zwaartepunt van de belangstelling ?
'Naar aanleiding van het gebeurde van vorig jaar is er een onderzoek geweest door de commissie Hermans. Daar zijn aanbevelingen uit voortgekomen, en die hebben we gebruikt om maatregelen te nemen. De media zijn zeer benieuwd wat wij er nu van gaan bakken.'
En, wat gaan jullie zoal anders doen ?
'Lessons learned in 2006. We hebben er deskundigen bij gezocht op verschillende gebieden. Bijvoorbeeld een meteoroloog, inspanningsfysioloog en sportpsycholoog. En we zijn de perswoordvoering meer aan het stroomlijnen, zoeken versterking van de dienst. Maar het echt veranderen van de structuur van deze afdeling duurt wel een paar jaar.'
Heeft u de Vierdaagse zelf wel eens gelopen ?
'Eén keer, in 1983 of '84. Toen was ik 32. '
Eén keer, nooit meer ?
'Inderdaad. Ik vond het redelijk zwaar, was niet goed voorbereid en ben eigenlijk ook geen wandelaar. Maar als geboren en getogen Nijmegenaar wel gegrepen door het virus. Daarom doe ik er graag op deze manier iets mee.'
Uit Dagblad De Pers / Woensdag 16 mei 2007
Wandelen: in Drenthe is het wél leuk !
Amsterdam Morgen trekken slechts 3.000 wandelaars hun stoute schoenen aan in Drenthe. En dat is gek. Want die wandelvierdaagse in het noorden, die wordt niet zoals in Nijmegen afgelast wegens te hoge temperaturen. Je kunt er wandelen om te wandelen. Dus zonder te struikelen over je medelopers. Maar vrij. Je wordt er één met de Drentse natuur, loopt door bos en door hei, over zandpaden, langs de veenkanalen met hoge bomen op de oever, waar vroeger de turf langs afgevoerd werd.
Zeker weten dat je ergens op de route een hunebed passeert. Je loopt niet over asfalt of langs een snelweg. Niet als sardientjes in een blik. Maar tussen mensen die je maar moeilijk verstaat. Tussen honden, want die mogen wél gezellig mee. Door de rust en ruimte.
De lunch is bij een openluchtmuseum: Ellert en Brammert in Schoonoord. Daar neem je een echte Drentse krentenwegge met gratis koffie. Kijk je om je heen, dan zie je zó een plaggenhut. Misschien wel drie.
Ben je helemaal natgeregend en verkleumd geraakt tijdens je wandeltocht? In de vierdaagsetent in Odoorn zingt een gemengd Drents zangkoor zijn Drentse lied. Er is warme chocolademelk. En het bier kost er 1,30 euro. Kom daar maar eens om in het Nijmeegse. De vierdaagse zoals de vierdaagse bedoeld is. In Drenthe, zonder een eeuw wandeltraditie.
Uit De Volkskrant / Zondag 13 mei 2007
Duizenden wandelen tegen de honger
ROTTERDAM - In Rotterdam hebben zondagmiddag ongeveer drieduizend mensen meegedaan aan Walk the World, een wandeling van 5 kilometer om aandacht te vragen voor de honger in de wereld en geld in te zamelen voor het Wereldvoedselprogramma (WFP) van de Verenigde Naties. Dat heeft de organisatie gezegd.
Voorzitter Erica Terpstra van sportkoepel NOCNSF gaf het startsein voor de loop. Walk the World is een mondiale actie, waaraan wandelaars in 118 landen meedoen. Vorig jaar waren dat er bijna 800.000. Rotterdam telde toen een kleine tweeduizend wandelaars.
De opbrengst van de actie in Rotterdam is nog niet exact vastgesteld, maar de organisatie gaat ervan uit dat die voldoende is om vijfduizend kinderen een jaar lang te kunnen voeden.
Uit De Gelderlander / Woensdag 11 april 2007
'Uren wandelen, dagen achtereen, dat is zwaar'
De dramatische gebeurtenissen op de eerste (en laatste) wandeldag van de Vierdaagse 2006, zijn voor inspanningsfysioloog Maria Hopman van het UMC St. Radboud beroepshalve interessant.
"De Vierdaagse blijft een bijzonder evenement waarbij het lichaam op een bijzondere manier wordt belast. Een wandelaar loopt uren op een dag, en dat vier dagen achtereen. ". Wat doet inspanning met het menselijk lichaam, en wat zijn de effecten onder diverse extreme omstandigheden? Dat is het werkterrein van de inspanningsfysioloog. Natuurlijk, zegt Hopman, is er al veel bekend uit onderzoek onder marathonlopers en de effecten van de inspanning op lichaamstemperatuur, vochtbalans, voeding.
"Maar zo'n Vierdaagse, waarbij mensen zeven uur per dag onderweg zijn, daar is weinig over bekend. Er zijn wel gegevens over het aantal deelnemers in de afgelopen veertig jaar, over de temperatuur, het aantal uitvallers. Maar we weten niks over de belasting: hoe zwaar was het?"
Hopman gaat die gegevens verzamelen. Steekproefsgewijs gaat een team hartfrequentie, bloeddruk en temperatuur van Vierdaagselopers meten. Zo ontstaat op termijn een database voor onderzoek. Tevens geeft Hopman de wandelaars adviezen. Wordt het een zware wandeltocht, is het te doen, wat zijn de risico's, hoeveel water moeten de wandelaars per uur drinken? "Wandelaars drinken in het algemeen te weinig."
Hopman, die vijf marathons liep en zes keer meedeed aan de Nijmeegse Vierdaagse, weet waar ze over praat. "Wandelaars beginnen om acht uur met een kopje koffie en om half elf nemen ze er nog een. Dat is wat anders dan twee liter water per uur drinken - als het heel heet is, is dat wel reëel."
Maar hoe weet je nou of je genoeg drinkt? "Door jezelf elke avond te wegen. Als je normaal tussen de 69 en 71 kilo weegt - dat schommelt altijd - en op de tweede wandeldag 67 kilo, dan is de kans groot dat je te weinig hebt gedronken."
Uit De Gelderlander / Vrijdag 23 maart 2007
Vastend en wandelend de lente in
Vrijdag, 23 maart 2007 - Winterswijk - U wilt de winter van u afschudden? Dat kan het beste, vinden ze bij het Centrum voor Vreugde en Resultaat, door te wandelen en te vasten.
Het centrum in de Winterswijkse buurtschap het Woold leert deelnemers een nieuw begin te maken door een week lang op sapjes te leven en kilometers te maken.
Het stevige vasten leidt volgens de wandelaars niet tot de kwelling van een knorrende maag maar tot nieuwe energie.
"Ik heb nog nooit zo intens het begin van de lente ervaren", zegt een van de deelnemers aan de vastenwandeltocht, op touw gezet door het centrum.
Maar ging de groep van start, vandaag is de laatste dag.
"Het gekke is dat ik helemaal geen honger voel", zegt Josephien Huibers (42) uit Wolfheze.
"Normaal gesproken ben ik een stevige eter maar deze week kost het me geen enkele moeite om de maaltijden over te slaan."
Josephien liep vorig jar ook een vastenwandeltocht.
"Het is eigenlijk een reis naar je binnenste. Even weg van de sores van alledag. Zo kom ik weer tot mezelf. Van zo'n week heb ik nog maanden profijt. Deze vastenweken zouden ze moeten opnemen in de ziektekostenverzekering. Dit is voor iedereen goed", zegt ze. "Als ik over een paar dagen weer normaal eet, drink ik ook weer wijn. Ik weet nu al, dat eerste glas is net een orgasme.
Fabiënne de Vet (44) uit Oisterwijk beaamt de heilzame werking van vasten en wandelen.
"Ik kom helemaal niet uit de wereld van de natuurgeneeswijze en zo. Ik sta graag met beide benen op de grond. Maar ik heb wel gemerkt dat je emotioneel wordt. Ik heb de afgelopen dagen flink zitten janken. Maar vandaag, na drie dagen vasten, voel ik me heerlijk. En ik heb er een vastvertrouwen in dat ik door deze week van het roken af kom", zegt Fabiënne vrolijk.
Astrid uit Utrecht vertelt dat ze een moeilijke tijd achter de rug heeft.
"Ik zie deze vastentijd als een afsluiting en het begin van een nieuwe periode. Vasten zuivert mijn lichaam en geest. Dit is thuiskomen bij jezelf."
Het Centrum voor Vreugde en Resultaat aan de Wiggersweg in het Woold is opgezet door de 56-jarige Henk Schuring. Hij vestigde zich in Woold als Persoonlijke Coach. Ook werkt Henk als verhalenverteller. En als clown.
Uit De Volkskrant / Zaterdag 17 maart 2007
Oude wandelpaden herontdekt
Het agrarisch landschap kende vroeger een wijdvertakt netwerk van paden en wegen waarvan er vele in onbruik zijn geraakt. Studenten van de Hogeschool Van Hall Larenstein (onderdeel van Wageningen UR) werken met bewoners van het Friese platteland aan het opnieuw in kaart brengen van deze paden om uiteindelijk de mooie landschappen van het platteland weer toegankelijk te maken. Zr doen dit in het kader van een werkplaats Plattelandsvernieuwing, een concept waarin studenten samenwerken met bestuurders, ambtenaren, wetenschappers en andere experts. Samen ondernemen zij een speurtocht om het platteland nog aantrekkelijker te maken en werken daarmee aan de kwaliteit van leven. Zie verder op: www.wur.nl
Uit De Volkskrant / Zaterdag 13 januari 2007
God vinden aan het eind van een fikse wandeling
Lopen, bijvoorbeeld op bedevaart, ontspant zo, dat het zelfs als een heilservaring kan worden beleefd. Zegt een theologe.
Een bedevaart geneest. Niet dat de lammen gaan lopen en blinden gaan zien, zoals in de spectaculaire middeleeuwse mirakelverhalen. Maar na een bedevaart voelen veel hedendaagse pelgrims zich beter dan voordien. Niet zo zeer door een gerichte interventie van God, maar door het lopen, een activiteit die het immuunsysteem sterker maakt.
Dat stelt de theoloog Ineke Albers in het proefschrift Heilige kracht wordt door beweging losgemaakt, waarop zij gisteren promoveerde aan de Universiteit van Tilburg. Haar conclusies gelden alleen voor bedevaartsoorden die na een lange voettocht worden bereikt bereikt. Wie de bus naar Lourdes neemt, zal vergeefs wachten op deze vorm van genezing.
Sinds de Verlichting keken theologen neer op de pelgrimage. De taferelen in Loudes, Fatima of Santiago de Compostela beschouwden zij als ordinaire 'volksreligiositeit' voor mensen die niet beter wisten. De ware theoloog kwam langs rationele weg tot God. 'De bedevaart beschouwden zij als illusie of bijgeloof', zegt Albers. 'Als de gelovigen beter opgeleid zouden worden, zouden de pelgrimages vanzelf verdwijnen, meenden zij.'
In 2007 is de pelgrimage echter springlevend. In West-Europa zijn de kerken leeg, maar de route naar Santiago de Compostela is zo overbevolkt, dat de contemplatie er nog wel eens bij inschiet. 'Veel pelgrims klagen over vierdaagse-achtige toestanden', zegt Albers.
Een bedevaart kan wel degelijk een heilzaam effect hebben, stelt ze. Ze baseert zich op recente inzichten uit de levenswetenschappen, in het bijzonder de psychoneuro-immunologie. Bij lopen komt dopamine vrij, wat een probaat middel is tegen depressie en chronische pijn.
'Het effect van een bedevaart is dus niet gebaseerd op een illusie of bijgeloof, zoals theologen vroeger meenden', zegt Albers. In haar proefschrift citeert zij de reisschrijver Bruce Chatwin: 'Drugs zijn voertuigen voor mensen die vergeten zijn hoe ze moeten lopen'.
Maar wat is er nog religieus aan deze 'genezing'? Dan kun je toch net zo goed de marathon van New York lopen? 'Wij weten niets van God, wij weten niet eens of Hij bestaat. Theologen kunnen alleen modellen voor God maken. Het ervaren van heil is voor mij God. Lopen is een heilservaring', zegt Albers.
Maar wordt theologie op deze manier niet oneindig opgerekt? Dat wordt zij inderdaad, aldus Albers, maar dat past bij een wereld waarin religie enorm is opgerekt. 'In onderzoek als de European Value Survey en het recente rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid zie je dat veel mensen zichzelf als religieus beschouwen, zonder dat zij regelmatig naar de kerk gaan'.
Zo heeft God Zijn kerk verlaten en zweeft Hij overal rond waar mensen een spirituele ervaring beleven. In deze alomvattende theologie wordt ook het lichaam in ere hersteld, sinds de Verlichting zo verwaarloosd door theologen.
In haar conclusie stelt Albers: 'Het filosofische waterhoofd van de theologie zou daardoor onderbouwd kunnen worden met een stevig lichaam dat met twee benen op de aarde staat.'
Uit De Telegraaf / Donderdag 4 januari 2007
Alleen al het wandelen doet bij pelgrims wonderen
TILBURG - Pelgrims ervaren niet alleen het bezoek aan een bedevaartplaats, maar ook de (voet)reis erheen als heilzaam. Sommigen spreken zelfs van een 'antidepressivum'. Dit heilzame effect draagt bij aan de blijvende populariteit van het pelgrimeren.
Die conclusie trekt Ineke Albers, onderzoeker bij het Heyendaal Instituut van de Radboud Universiteit te Nijmegen, in haar proefschrift 'Heilige kracht wordt door beweging losgemaakt', waarop zij vrijdag 12 januari aan de Universiteit van Tilburg hoopt te promoveren. Albers (1948), die een opleiding tot fotograaf volgde voor ze theologie ging studeren, onderzocht niet alleen de theologische betekenis van een pelgrimage, maar ook hoe de bevindingen van onder meer de neurowetenschappen bij zulk theologisch onderzoek kunnen worden gebruikt.
Albers constateert dat bedevaartplaatsen als het Spaanse Santiago de Compostela ondanks het dalende aantal kerkgangers in westerse landen jaar na jaar hogere bezoekersaantallen melden. Het ritueel van de pelgrimage, dat de vroege christenen van de hen omringende culturen overnamen, blijkt nog altijd springlevend. Bovendien is de voettocht naar een bedevaartplaats nu bijna net zo populair als in de middeleeuwen.
De christelijke theologie heeft sinds de Verlichting weinig aandacht gehad voor bedevaarten. Albers vraagt zich in haar onderzoek af, hoe de pelgrimage met de hedendaagse christelijke theologie kan worden verbonden. Zij wijst erop dat een bedevaart en genezing al eeuwenlang dicht bij elkaar horen. De moderne geneeskunde en theologie beschouwen dat verband sinds de Verlichting als bijgeloof en illusie, maar desondanks zeggen ook 21e-eeuwse pelgrims dat zij genezing hebben ervaren. Via een nieuw geneeskundig vakgebied, de psychoneuroimmunologie, die de communicatie tussen het centraal zenuwstelsel, het hormoonstelsel en het immuunstelsel onderzoekt, lijkt het mogelijk weer een verband tussen pelgrimage en genezing te leggen. Dat voldoet zowel theologisch als geneeskundig aan de normen van de 21e eeuw.
De neurowetenschappen laten zien dat wandelen en hardlopen een positief effect op de stemming, het denkvermogen en het algemeen welbevinden van mensen hebben. Het lopen draagt daarom bij aan de blijvende populariteit van pelgrimages. Het 'heil' (genezing, spirituele ervaringen) als vrucht van zo'n bedevaart zou gedeeltelijk het gevolg van de lange voettocht kunnen zijn. De grote populariteit van wandelen en hardlopen in de West-Europese samenleving kan volgens Albers worden gezien als het „zoeken en vinden van heilservaringen”.
Uit Op Pad / nummer 1 / januari 2007
Noord-Hollandpad
Noord-Holland heeft de primeur van de eerste provinciale langeafstandwandelroute, een initiatief van de provincie zelf. De negen bewegwijzerde etappes van Den Oever naar Huizen, zo'n 200 kilometer, zullen begin 2007 helemaal gereed zijn. Eind 2006 waren de eerste vijf etappes tot Halfweg klaar. Een traject vol rechte kanaal- en polderdijken, onverharde kades van bochtige veenriviertjes, en vogelrijke veenweiden. Extra interessant is dat, speciaal voor deze route, sommige doodlopende voetpaden door veenpolders en over graskades met elkaar verbonden zijn. Dat noemen we pas echt nuttig werk.
Voor gedetailleerde kaarten en routebeschrijvingen: www.noord-holland.com/noordhollandpad .
Uit De Volkskrant / Zaterdag 16 december 2006
Voor privacy ga je maar naar een hotel
Geen corvee, geen slaapzaal. Een Stayokay-hostel is helemaal design. Maar wel in de rij met je dienblad.
Wel een chocolaatje op het hoofdkussen, maar geen handdoek in de douche. Wel een trendy loungebar, maar ook een lijst huisregels aan de wand: wie ergens etensresten achterlaat, betaalt 25 euro boete, roken wordt nog strenger bestraft. Wel designtafels en -lampen, maar ook gewoon in de rij staan met je dienblad voor de boerenkoolstampot, het enige wat de pot schaft vanavond.
 |
De zesjarige reisgenoot kijkt
kritisch om zich heen: 'Het lijkt wel een kantine. Is dit wel een restaurant?'Verwend jong, je zou 'm toch, maar hij verwoord wel de lichte verwarring die de hele setting oproept: zijn we nou in een designhotel of in een jeugdherberg? |
We zijn in een hostel. De nieuwste van de Stayokay-keten, op 1 december geopend op Texel, in een hagelnieuw gebouw en ingericht door interieurontwerper Edward van Vliet, die eerder luxe hotels en hippe restaurants onder handen nam. De Texelse vestiging is de eerste van een reeks van zes Stayokes die de komende jaren nieuw of vernieuwd opengaan. Ook in Sneek, Noorwijk, Amsterdam Zeebrug, Maastricht en Rotterdam tekent Van Vliet voor het interieur.
In Maastricht (open in april 2007) wordt het nieuwe hostel pal aan de Maasoever gebouwd; een rode beukenboom daar hoeft niet te wijken, maar zal door het dak naar buiten steken. De Amsterdamse Stayoky (juli 2007) komtsamen met bioscoop Kriterion, een restaurant en een café - in een 19de-eeuws schoolgebouw rond een binnenplein met glazen dak. In Rotterdam (begin 2008) is de locatie helemaal een publiekstrekker. Daar komt het hostel in acht van de beroemde kubuswoningen.
Het is de nieuwste operatie in een metamorfose van voorheen de jeugdherbergcentrale, die al een paar jaar aan de gang is. In 2003 werd de naam veranderd: Nederlandse Jeugdherberg Centrale (NJHC) herinnerde te veel aan corvee en slaapzalen, en zo was het al lang niet meer. WelcomeFriends, opperde het namenbureau dat werd ingeschakeld, maar het werd dus Stayokay. 'Sympathiek, internationaal en nu al bekender dan NJHC was', volgens directeur Karina Schilte.
Upgrading is de nieuwe koers, nu jongeren massaal goedkope vliegreizen naar Spanje nemen en Stayokay zich ook richt op gezinnen en op de zakelijke markt. Er kwamen steeds meer 2- en 4-persoonskamers, er kwamen vergaderzalen, er kwam mooier publiciteitsmateriaal en er kwam een door reclamebureau FHV bedachte leus ('Het is hier geen hotel'), die snel weer over boord ging toen bleek dat veel gasten die knipoog niet snapten. De kosten van de hele operatie bedragen zo'n 33 miljoen euro.
 |
En nu, voorlopig hoogtepunt, is er
het flexbed. Een stapelbed dat in een handomdraai kan worden omgebouwd tot tweepersoonsbed, om, naast de backpackers en de scholieren ook de groeiende markt van stellen en senioren te kunnen bedienen. Het bed is speciaal voor Stayokay ontworpen door Edward van Vliet, net als de nieuwe bedlampjes, |
de mozaïek tegelvloeren, de fotowanden, de designmeubels, het afwasbare laminaat op de muren en alle andere aanpassingen die de hostels een moderner en frisser gezicht moeten geven.
'Hufterproof, luidde de opdracht', zegt Van Vliet, die door Stayokay werd benaderd nadat hij het viersterrenhotel Derlon in Maastricht had ingericht. 'Maar wél mooi. Dat is gelukt. Ook zonder sterren kun je iets heel speciaals neerzetten'. De slaapkamers heeft hij bewust sober gehouden. Geen tv, één stoel; het is niet de bedoeling dat de gasten op hun kamer blijven hangen. Daarmee verraadt zich toch dat oude jeugdherberggevoel: voor je privacy ga je maar naar een hotel, hier kom je om anderen te ontmoeten. Vandaar de lange eettafels in het restaurant, de pooltafel in de hal, de tienpersoonsbanken rond de open haard en de videoruimte voor de kinderen.
'Ik heb gisterenavond we tien, twaalf mensen gesproken. Je legt hier heel makkelijk contact', zegt Ria Bakker (54), die er met haar stijlvolle zwarte colbert en knalrode lippenstift niet uitziet als een old skool-jeugdherbergfanaat. En inderdaad: het is de eerste keer dat ze een Stayokay bezoekt. 'Ik let altijd erg op design. Het ziet er hier goed uit én het is allemaal ecologisch verantwoord, dat vind ik ook een pre. Het doet in niks onder voor een gewoon hotel, maar het scheelt wel de helft in de kosten. Alleen de slaapkamer zou wat warmer mogen zijn.'
'Dat is ook heel eco, vindt vriend Henk (55). Ook hem bevalt de 'opgepimpte jeugdherberg' best, zegt hij, terwijl hij nog een broodje smeert van het ontbijtbuffet.
Tja, die broodjes. Die zijn - het is zondag - oudbakken. De koffie uit de automaat en de goedkope kuipjes stopverfpindakaas stemmen ook niet heel vrolijk. Maar het zou flauw zijn om daarover te mokken voor 21 euro per man per nacht. Even hebben we ons weer op het verkeerde been laten zetten door het fraaie interieur. Maar het is hier tenslotte geen hotel.
Uit De Telegraaf / Zondag 13 augustus 2006
Huisartsen druk met tekenbeten
Groningen, zondag. Huisartsen draaien in het hele land overuren om de gezondheid van Nederlanders te controleren die vrezen te zijn gebeten door een teek. Het aantal mensen dat zich laat testen, is de laatste vijf jaar maar liefst verdrievoudigd. Toch zeggen experts dat velen met de ziekte van Lyme rondlopen zonder dat zij dat zelf in de gaten hebben.
De teek die mensen met een dodelijke ziekte kan besmetten, duikt overal in Nederland op. Zelfs de eigen achtertuinen blijken niet veilig meer. De laboratoria die het specialistische onderzoek op het mensenbloed moeten uitvoeren om uitsluitsel te krijgen, hebben het overal razend druk.
Zo'n zevenhonderd huisartsen in de noordelijke regio sturen hun verdachte monsters op naar het Laboratorium voor Infectieziekten in Groningen. Daar is deze zomer een aantal specialisten vrijwel continu bezig met de noodzakelijke tests. "Het aantal patiënten neemt toe, evenals het aantal teken dat gevonden wordt", aldus Kees Donkervoort van het Groningse laboratorium, dat het grootste in het land is.
De Nederlandse Vereniging van Lymepatiënten wordt de laatste tijd overspoeld met telefoontjes van verontruste mensen. Vorig jaar liepen 17.000 Nederlanders een besmetting op. Secretaris Petra Poppen van de patiëntenvereniging vermoedt dat dit aantal door de warme zomer dit jaar ruimschoots overschreden wordt. De Lyme-ziekte, overgedragen door een bacterie die de teek bij zich draagt, kan leiden tot aantasting van het zenuwstelsel, gewrichts- en hartaandoeningen.
Uit Brabants Dagblad / Onderkant / Woensdagdag 2 augustus 2006
'Nordic is meer dan wandelen met stokken'
Fysiotherapeut Theo van Vlerken uit Helmond is de eerste Nederlander die de titel Master Instructeur Nordic Walking mag dragen. Het wandelen met de 'poles' kent voor hem geen geheimen. Toch wil Van Vlerken graag nog een stap verder. De titel Medical Instructeur is zijn volgende doel.
Sinds november 2004 is Stiphoutenaar Van Vlerken in de ban van Nordic Walking. Via een Duitse collega kwam hij op het spoor van het wandelen met de 'poles', de Nordic Walkingstokken.
"Nordic Walking is een fantastische sport. Iedereen kan het beoefenen, jong en oud. Het is hardstikke laagdrempelig en zeer goed voor de conditie. Bovendien lopen de beoefenaars in de buitenlucht; vaak midden in de natuur, dus wat wil je nog meer."
Fysiotherapeut Van Vlerken zag al snel de voordelen van Nordic Walking en dus startte hij vanaf 2005 met het geven van cursussen. "Tijdens Nordic Walking gebruik je zeer veel verschillende spiergroepen. Beenspieren, armspieren, buikspieren, rugspieren, noem maar op. Zelfs spieren die anders nooit aan bod komen, gebruik je intensief. Als je loopt met de juiste techniek, is het de ideale manier om aan je conditie te werken, om af te vallen, of om bepaalde spiergroepen extra te trainen." Daarbij is een juiste techniek volgens Van Vlerken zeer belangrijk.
Fout
"Veel mensen die net beginnen met Nordic Walking, maken de fout dat ze de stokken te veel voor zich neer zetten. Die mensen lopen achter de stokken aan. Hierdoor gaan ze verkrampt lopen met opgetrokken schouders.Nek- en schouderklachten zijn het logische gevolg, terwijl de stokken juist bedoeld zijn om de rug en schouders te ontlasten."
Zeg tegen Van Vlerken niet dat Nordic Walking gewoon wandelen met stokken is, want dan wordt 'ie boos. "Nordic Walking is veel meer dan wandelen met stokken, het is een echte sport. Je hebt er de juiste techniek voor nodig, de juiste houding en het juiste materiaal. Je moet er tijd in steken om de finesse en souplesse te krijgen die je nodig hebt tijdens het wandelen."
In minder dan twee jaar tijd leerde Van Vlerken alles over Nordic Walking. Vorige week nam hij deel aan de opleiding voor Master Instructeur in het Duitse Worms. "Samen met vier Duitse en twee Luxemburgse cursisten zijn we twee dagen intensief bezig geweest. Ik heb een theorie-examen en een praktijk-examen gedaan en een presentatie gehouden. Ik ben voor alle onderdelen geslaagd en dus mag ik me nu als eerste Nederlander Master Instructeur Nordic Walking noemen."
Van Vlerken hoopt binnen een jaar de volgende stap te zetten naar Medical Instructeur.
Revalidatie
"Als Medical Instructeur kun je mensen begeleiden bij een revalidatieproces. Nordic Walking kan namelijk zeer zinvol zijn voor mensen met rug- en nekklachten, mensen met nieuwe heupenof mensen die herstellen van een hersenbloeding. Daarbij is het een hele ontspannen manier van revalideren. Mensen hoeven zich niet uren in een fitnessruimte in het zweet te werken, maar kunnen heerlijk in de natuur werken aan hun herstel."
Nijmeegse Vierdaagse juli 2006
Hoe reageerden de kranten / tijdschriften op deze Vierdaagse.
Uit Op Lemen Voeten / nummer 2 / 2006
Het wat ? Het wad !
Niet alledaags wandelen
Wandelen over geëffende paden of over het wad. Een wereld van verschil! Wadlopen is een niet alledaagse wandeldiscipline. Wandelschoenen en -broek maken plaats voor basketbalschoenen en korte broek. Nattigheid is vanzelfsprekend. Een natuurlijke ontmoeting met zeehonden ligt voor de hand.
Het waddengebied is genomineerd voor de status van werelderfgoed. Een Unesco-status die aangeeft dat het waddengebied een bijzonder en uniek aanzien geniet. Alleen al de Nederlandse wadden beslaan een oppervlakte van 2.600 km2. Het weidse landschap kenmerkt zich door een ongekende dynamiek waar eb en vloed, zon en wind, stromingen en golven vrij spel hebben. Door de enorme aantallen dieren die in de bodem leven, vormt de Waddenzee een van de voedselrijkste gebieden van Europa.
Slik, kwelders en geulen
In het waddengebied is het twee keer per dag hoog - en twee keer per dag laagwater. De tijd tussen twee opeenvolgende hoogwaters of laagwaters bedraagt iets meer dan twaalf uur. Tussen laagwater en het daaropvolgende hoogwater ligt zo'n zes uur. De Waddenzee is bij hoogwater zee, bij laagwater land. Wadlopen gebeurt bij laagwater en is daardoor lopen over de drooggevallen of droogvallende bodem van de Waddenzee.
...Iedere voetstap zet ik bewust. Angstvallig probeer ik mijn schoenen droog te houden. De afstand tot de wadlopers voor mij groeit. Dan opeens besef ik dat ik aan het wadlopen ben. Natte voeten horen erbij! Ik versnel mijn pas en even later sluit ik weer aan bij de groep...
Hoe ziet een wadlooptocht er uit? Net na de dijk zijn er de kwelders. Dit gedeelte van het wad ligt bij vloed meestal droog. Verderaf van de dijk moet de wadloper een slikgebied door waarna de drooggevallen zandplaten worden bereikt. Onderweg wacht zo nu en dan het doorwaden van een geul, soms tot borsthoogte.
Door de natuurlijke hindernissen vereist het lopen een behoorlijke fysieke inspanning. Daarom is het essentieel dat de wadloper gezond is en beschikt over een goede conditie. De aanbevolen leeftijd ligt tussen de twaalf en vijfenzestig jaar.
...In de verte lopen vijf gedaanten. Hun kleine silhouetten tekenen zich scherp af tegen de helle achtergrond. Ze buigen af naar het noordwesten, op weg naar Schiermonnikoog...
Voor wadlopers in spe is er een korte rondwandeling, de zogenoemde zwerftocht. De geoefende loper kiest meestal uit tochten naar eilanden of zandplaten. Het vervoer terug gaat dan met de reguliere veerboot of met een speciaal schip van de organisator van de tocht.
Wadlopen is eigenlijk een zomersport. De meeste wadlooptochten gaan van het late voorjaar tot het vroege najaar, globaal van mei tot september. Wat minder bekend, maar wel mogelijk, is wadlopen in winter, herfst of het vroege voorjaar.
Meer weten ?
Een rugzakje met proviand is onontbeerlijk, een wegwerpcamera aan te bevelen. Bij een tocht naar eiland of zandplaat moeten er ook droge kleren mee.
...Het frisse water staat tot aan mijn middel. Behoedzaam doorwaad ik de geul, waarbij ik nauwlettend de gids met de peilstok volg. Even later sta ik weer op het droge. Een aangename meiwind föhnt mijn benen droog...
Wadlopen gebeurt in groepen, onder begeleiding van ervaren gidsen. De groepsgrootte varieert van circa tien tot 150 personen. Hoe groter de groep, hoe geringer de ervaring van rust en stilte. Een zwerftocht van enkele kilometers duurt hooguit enkele uren. De oversteek naar een eiland, inclusief de reis terug per boot, vult al snel een dag.
Prijzen variëren van circa € 8 p.p. voor een zwerftocht tot € 30 p.p. voor een lange tocht. Veel verenigingen of stichtingen organiseren wadlooptochten. Kijk voor algemene informatie of voor wadlooporganisaties op www.waddenzee.pagina.nl .
Uit Eigen Tijd / juni 2006
Wandelen anno 2006
Wandelen is hot en zelfs de nieuwste trend op sportgebied. Logisch, want wandelen is een goede én veilige manier van bewegen. Maar wist u dat er veel meer wandelvormen zijn? Meestal overgewaaid uit Amerika. Eigen Tijd bespreekt hier de belangrijkste.
Het beeld van bejaarde mensen in het park hoort al tientallen jaren niet meer bij wandelen. Sinds de jaren negentig van de afgelopen eeuw is wandelen zelfs de nieuwste trend op sportgebied. Veel wandelvormen komen uit Amerika, zoals Power Walking, dat bij het grote publiek bekend werd door wandelfan Oprah Winfrey. Ook in Nederland wordt wandelen steeds populairder. Zowel jong als oud trekt eropuit in de natuur. En waarom ook niet? Buiten dat het gezond is, is wandelen de enige sport waarbij er bijna geen blessures zijn. Nou ja, op een blaar na dan! En welke wandelvorm u ook kiest, een middagje stevig doorstappen of een uurtje rustig wandelen, plezier staat voorop!
Nordic Walking
Dé trend voor buitensporters is op dit moment Nordic Walking. Wat deze wandelvorm anders maakt, is het gebruik van de poles (stokken) waardoor het bovenlichaam actief meedoet. Dat klinkt inspannend, maar dat is het nu juist niet. De poles zorgen er voor dat u tijdens het wandelen meer rechtop loopt en dat uw benen worden ontlast.
Het lijkt misschien alsof u zo kunt weglopen, maar de juiste techniek is belangrijk. Een lesje Nordic Walking kan daarom geen kwaad. In heel Nederland zijn er lessen te volgen. Gecertificeerde instructeurs leren u in zes tot acht lessen de correcte Nordic Walking techniek.
Wat is het? Heel simpel gezegd: lopen met poles (stokken). Maar vergist u niet, de juiste techniek moet wel goed geleerd worden.
Voor wie? Jong en oud, ongeacht het fitheidsniveau.
Goed voor? Conditie, afvallen (er worden 46% meer calorieën verbrand dan tijdens stevig wandelen).
Meer info: www.nordicwalking.nl
GPS wandelen
Nieuw en nu al ontzettend populair is eropuit gaan met de GPS. Wandelen zonder te verdwalen, want het apparaatje kan tot tien meter nauwkeurig vertellen waar u bent en welke kant u op moet. U hoeft dus geen (paaltjes) route te volgen, maar kunt kleine weggetjes en minder bewandelde paadjes nemen. Wel moet u eerst een route op de computer uitzoeken of uitstippelen die u in het apparaatje laadt. Geen computer? Er zijn ook GPS-jes met kant en klare GPS-wandelingen. Het voordeel is natuurlijk dat u nooit meer de weg kwijt raakt. En ook het uitvouwen van een wandelkaart bij een stevige Hollandse wind is verleden tijd. Voor wie het eerst een keer wil proberen, verhuurt Beversport ( www.beversport.nl ) een moderne GPS, met een eenvoudige bediening, voor € 11,35 per dag (plus € 115,- borg). Voor het gemak zijn alle routes van Staatsbosbeheer er al in geladen, dus u kunt meteen aan de slag! Voor wie meer actie tijdens het wandelen wilt, is Geo Caching het proberen waard. Iemand verstopt op een bijzondere plaats een doos met daarin een logboek en een paar kleine caches (schatten). Met een GPS worden dan de coördinaten van de schuilplaats bepaald en op internet gezet. En dan maar afwachten wie het eerst bij de schat is. Ook leuk om met de kinderen te doen.
Wat is het ? GPS, Global Positioning System, is een apparaatje dat gebruik maakt van satellietnavigatie en als wegwijzer bij het wandelen wordt gebruikt. In plaats van op de kaart te kijken om de weg te vinden, kijkt u op de GPS, dat ongeveer zo groot is als een mobiele telefoon. Bovendien houdt het apparaatje bij welke afstand is afgelegd en wat de gemiddelde snelheid is.
Voor wie ? Omdat het wandelen in eigen tempo gaat, is dit geschikt voor iedereen.
Goed voor ? Conditie, ontspanning.
Meer info: www.oppadmetgps.nl of www.geocaching.nl
Brisk Walking
Brisk Walking is een nieuwe sport die een paar jaar geleden uit Amerika is komen overwaaien. Het is een duursport waarbij in afwisselend tempo, van zeven tot negen kilometer per uur, wordt gewandeld. Het is een prima manier om het hele lichaam te trainen zonder het zwaar te belasten.Voor mensen die lang niet hebben gesport en nu weer aan de slag gaan en mensen met overgewicht en gewichtsproblemen (bijvoorbeeld rugklachten) is deze manier van wandelen heel goed. Meer info: www.wandel.nl (klik op 'wandelvormen').
Power Walking
Power Walking komt in feite neer op stevig doorwandelen. Ter vergelijking. Met een gewone wandeling wordt er vijf kilometer per uur afgelegd, met Power Walking zeven of acht. Het voordeel van deze manier van bewegen is dat de kans op blessures heel klein is. De voeten krijgen namelijk per stap maar anderhalf keer het lichaamsgewicht te verwerken, tegen vier keer bij hardlopen. Power Walking is leuk en ontspannend, alleen of met een groep vriendinnen. Meer info: www.wandel.nl (klik op 'wandelvormen').
Athletic Walking
Athletic Walking is een nog jonge sport die in 1995 door het NOC NSF is ontwikkeld. Deze manier van wandelen is voor jong en oud, ongeacht fitheidsniveau of gewicht. Het zet alle spieren aan het werk en zorgt voor veel energieverbruik. Het extraatje is de begeleiding en trainingsopbouw. Voorafgaand moet er een test worden gedaan, de UKK test, waarbij lengte, gewicht en hartslag worden gemeten en wordt er een looptest gedaan. Aan de hand daarvan wordt het wandelniveau bepaald, worden de groepen ingedeeld en kan er gewandeld worden. Meer info: www.sportiefwandelen.nl
Uit De Volkskrant van 13 mei 2006
Pelgrimage in bermuda
De kuiten van de pelgrim zijn gespierd en hebben een gezonde buitenkleur.
'Lopen is wat ons bindt'.
'Ik zie het als wandelen met iets extra's', zegt de theologe met wie ik een stukje oploop. We zijn op pelgrimage door Midden Limburg, een tocht die is georganiseerd door de Stichting Pelgrimswegen en Voetpaden. Bidden hoort er natuurlijk bij, maar pelgrims willen vooral graag wandelen. 'Dat is wat ons bindt', zegt bestuurslid Mat Rongen. 'Vandaag lopen we 25 kilometer. Je bent toch wel een beetje geoefend?'
Het vertrekpunt is de Abdijkerk van het dorpje Thorn (2500 inwoners). In de indrukwekkende kerk, met het enorme, barokke hoogaltaar zeggen we het pelgrimsreisgebed over Abraham en Sara die uit het land van Ur naar het land van de Belofte trokken. Zover hoeven wij vandaag niet, onze tocht leidt naar Roermond. Het gezelschap bedraagt ruim zeventig man. Een flinke groep, want een belangrijke regel is: we lopen met elkaar, het gaat om de ontmoeting.
Na een halfuurtje arriveren we bij de kapel van Onze Lieve Vrouwe onder de Linde. In de kapel uit 1674 werden eeuwenlang de gebeden van gebrekkige, lamme en kreupele bedevaartgangers verhoord. Als getuigenis hiervan hing men in de 19de eeuw de afgelegde krukken, windsels en zilveren dankgeschenken in de kapel.Ook nu vraagt pater Henk om in gebed de zieken te gedenken. Daarna galmt door het kleine bidhuis het lied: 'Ga dan op weg...'. We gaan.
Het is een pelgrimage in bermuda. Ook afritsbroeken zijn populair. Pelgrimskuiten zijn gespierd en hebben een gezond buitenkleurtje. Aan de voeten draagt iedereen serieuze bruine wandelschoenen.En de pas wordt er stevig in gezet. Het tempo ligt hoog. Net als de leeftijd van de wandelaars. Het merendeel is eind vijftig, zestig jaar. Plus een aantal zeventigers. De jongelui lopen natuurlijk achteraan. Het groepje veertigers kent elkaar van single-uitjes.
Een donkerharige, jong ogende vrouw zegt dat ze blij is dat ze is meegegaan. Ze wandelt meestal met de alleenstaanden, maar dat is wel heel anders. De gespreksonderwerpen vooral, die altijd gaan over je leeftijd, of je kinderen hebt en hoe lang je al alleen bent. Maar dit is anders, hier hangt zo'n prettige sfeer, en door het gebed voor de zieken werd ze echt ontroerd. Haar dochter heeft een zware operatie achter de rug. Ook voor haar wil ze de pelgrimage lopen.
Het blijkt dat er mensen voor een bepaald doel lopen. 'Dat is hier nog een traditie', vertelt Henk Erinkveld. Dat hij pater is van klooster Wittem valt alleen af te lezen aan zijn ketting met kruis. 'Het gebeurt nog vaak genoeg dat ik in de kerk een groepje wandelaars zie zitten. Dan is er iemand in de straat ziek en wordt er gezegd: we gaan voor jou naar Wittem lopen. Of er is binnenkort een feest en dan lopen ze "voor mooi weer" naar Wittem.'
Mijn doel is vooral de tocht te volbrengen en dat gaat voorspoedig. De zon schijnt, we lopen door het natuurgebied Meggelveld en mijden de verharde wegen, ook dat is een van de stelregels. We struinen door grasbermen en over een veld. Bestuurslid Rongen is gisteren nog even wezen controleren of de boer nog niet had ingezaaid. Hij heeft de route, een nieuwe tocht van de SPV, met grote zorg uitgestippeld. Al bijna twaalf jaar organiseert de SPV - ontstaan uit een vriendengroepje dat van Magraten naar Banneux liep om de pelgrimstratitie in ere te herstellen - deze tochten.
Thorn ligt op de eeuwenoude bedevaartsroute het Jacobspad, een aanlooproute naar Santiago de Compostela. En over deze pelgrimstocht heeft iedereen het. Er loopt vandaag dan ook een pelgrim in volle bepakking mee, om te oefenen. Hij vertrekt over twee weken voor de pelgrimstocht van drie maanden. Meerdere SPV-bestuursleden hebben hem gelopen, en de secretaris is er op het moment mee doende. Na een tijd in onbruik te zijn geweest ondernemen nu jaarlijks bijna tweehonderdduizend mensen deze bedevaart. Er blijkt een bedevaart topdrie te bestaan: Rome, Santiago, en als summum: Jeruzalem.
'Het pelgrimeren zit enorm in de lift', vertelt SPV-voorzitter Jacques Verham. 'Er worden honderden tochten georganiseerd. De een nog spectaculairder dan de ander.' Maar de SPV is uniek met tochten van een dag.
Na kort in de Sint Anna kapel te hebben verpoosd, eten we onze meegebrachte boterhammen. We lopen verder en filosoferen over het pelgrimeren. Het is de oudste vorm van reizen. Mensen hebbenaltijd gepelgrimeerd, het zit in de aard van de mens. De Romeinen deden het al. Het was vroeger ook een van de weinige redenen voor gewone mensen om op reis te gaan.
'Geen mooiere maand dan mei voor een pelgrimage", zegt een dame met warrige bos haar. Het duurt even voordat ik doorheb dat ze niet doelt op de uitbundige bloesem van fruitbomen, maar op het feit dat mei de Mariamaand is. Ze zwaait met haar Nordic wandelstokken. 'Hiermee krijg je een totale workout.' De kilometers worden voelbaar en als we ons in de Martinuskerk van Linne weer bezinnen, is het misschien gewoon uitrusten. Hoe dan ook, het werkt. We voltooien de tocht zonder uitvallers, al was er even één pelgrim kwijt. Maar een passerende vrouw op de fiets ging achter het verloren schaap aan. Zo eindigen we voltallig in Kapel 't Zand, waar in het Kruiswegpark een korte dienst gehouden wordt. Ja, dat kon niet missen.
Bij interesse kijk op: www.spvlimburg.nl
Uit Meditheek magazine van december 2005 / januari 2006
Jaargang 13 nummer 6
Jong van geest
Van bewegen word je slimmer ! Een Ierse wetenschapper heeft de relatie aangetoond tussen lichaamsbeweging en de aanmaak van hersencellen. Goede voeding*, onderwijs en ook positief denken, hebben een gunstige invloed op de hersenen. Ze blijven jong en gezond. Maar de Ier ontdekte een nog veel gunstiger effect op de hersenen als iemand de nodige lichaamsbeweging krijgt. Bewegen en sporten hebben invloed op de structuur en functie van de hersenen. Voor zijn onderzoek liet de Ier een groep 60-plussers vier maanden lang in flinke pas wandeltochten maken; een tweede testgroep rekte en strekte alleen met regelmaat de spieren.
Na afloop bleek de groep wandelaars een duidelijke verbetering te hebben van de aandacht- en geheugenfunctie in vergelijking met de testgroep. Tijdens het bewegen wordt een stof aangemaakt, die helpt om verbindingen tussen hersencellen te maken. Dus ben je vergeetachtig of niet altijd zo scherp meer ? Koop een paar wandelschoenen, want bewegen houdt je blijkbaar jong van geest !
* zie www.voedingscentrum.nl
Uit het Brabantse Dagblad van 30 april - 1 mei 2005
Knooppuntenwandeling door historisch Oirschot
Sporen van de geschiedenis zijn in Oirschot en het afwisselende buitengebied overal aanwezig. Gebruikmakend van het eerste Nederlandse wandelroutenetwerk, 180 kilometer lang met 97 knooppunten, kunnen de wandelaars de geschiedenis ontdekken.
---------
Oirschot heeft het allereerste wandelroutenetwerk in ons land. De wandelaar kan vanaf zeven startpunten via 97 knooppunten 180 kilometer lopen. Door bos en hei, langs kloosters, kerken en kapellen door de afwisselende buitengebieden van Oirschot. Maar ook een rondgang door de beschermde dorpskom is de moeite waard. Slenterend over pleinen en door straten, steegjes en smalle kerkenpaden vind je overal sporen van de geschiedenis. Tal van monumentale gebouwen vertellen vaak religieus getinte oude verhalen. Zoals het verhaal van de chirurgijn Arnoldus Fey, een van de beroemde zonen van Oirschot.
In de zeventiende eeuw stroomden van heinde en verre de zieken toe naar deze chirurg, oogarts en internist, die begonnen was als kleermaker. Hij had in het tegenwoordige party- en congrescentrum Hof van Solms in de Koestraat zijn ziekenhuis. Een van zijn patiënten was Amalia van Solms, de vrouw van stadhouder Frederik Hendrik. Zij schonk dokter Fey als dank voor de behandeling het stadspaleisje dat haar naam kreeg.
Hoe oud Oirschot precies is, weet niemand. In de late Middeleeuwen was Oirschot een welvarend dorp. Het was een geestelijk en bestuurlijk centrum. En het was in die dagen ook een Vrijheid, een plaats met eigen recht en bestuur, maar zonder stadsmuren. De kern van die vrijheid lag rond het Vrijthof met zijn in 1268 gebouwde Romaanse Mariakerk, die vanaf 1648 - toen de Vrede van Münster een einde aan de Tachtigjarige Oorlog maakte en de calvinistische Staten Generaal katholieke erediensten verbood - als boterwaag en markthal gebruikt werd. Ze hield er de bijnaam Boterkerkje aan over.
In Oirschot herinneren meerdere gebouwen aan het rijke verleden. Zoals het vroeg-zestiende eeuwse raadhuis en de Sint-Petruskerk op de Markt (knooppunt 44), waarin de grafsteen van de dokter Fey te vinden is. Een kerk met een imposante toren, die in de zeventiende eeuw voorgoed zijn spits verloor.
Die kerk werd in 1268 gebouwd, brandde in 1462 af, werd daarna weer herbouwd, werd in de tweede Wereldoorlog in brand geschoten en begin jaren zestig van de vorige eeuw weer in oude glorie hersteld. Niet alleen gebouwen maken indruk. In de Nieuwstraat in de tuin van huis nummer 39 staat een imposante rode beuk, die in 1764 geplant is ter gelegenheid van de bouw van het huis.
Omzwervingen
Maar niet alleen in het dorp Oirschot zelf is veel schoons terug te vinden dat aan de geschiedenis herinnert. Dat merkt de knooppuntenwandelaar wanneer hij tijdens omzwervingen door bijvoorbeeld het fraaie parklandschap van het in de achttiende eeuw aangelegde landgoed Baest of de waterrijke Kuikseinde heide belandt in dorpen als Oostelbeers, Middelbeers en Westelbeers. Zij danken hun naam aan de riviertjes de Groote Beerze en de Kleine Beerze.
In deze dorpen woonden straatarme Kempenboertjes, maar tegenwoordig zijn veel van hun boerderijtjes door tweeverdieners uit de stad verbouwd tot aantrekkelijke landhuizen. Oostelbeers (knooppunt 77) heeft als kenmerk twee eenzame kerktorens: eentje staat in het dorp bij het kerkhof - deels in gebruik sla militair kerkhof van de Gemenebest - en de tweede buiten het dorp. Beide torens zijn restanten van vroegere kerken, maar niemand kan precies vertellen hoe die ene eenzame toren in het buitengebied terecht is gekomen. Of de kerk is ooit aan de wandel gegaan, of het dorp is verplaatst.
Mooi is het Mariakappelletje van Westelbeers (knooppunt 92). Dat dateert uit 1647 en is opgedragen aan Onze Lieve Vrouw van Scherpenheuvel, het Vlaamse bedevaartsoord dat sinds de zestiende-eeuwse pestepidemieën heel erg populair is in de Brabantse Kempen. Het torentje is overigens pas in 1937 gebouwd, ter ere van het driehonderdjarige bestaan van de kapel.
Mariavereerders kunnen er altijd terecht voor een gebed op de houten bankjes. En dat doen ze ook, getuige de verse bloemen voor het Mariabeeld. De deur staat altijd open en een kaarsje opsteken kost slechts 25 eurocent.
Een minder vrolijk Oirschots verhaal tot slot. Aan de Heerenbeek, in het noordelijk van Oirschot gelegen 1074 hectare grote moerassige landschapsreservaat De Mortelen (knooppunt 5) passeren wandelaars een houten kruis. Het is opgericht ter nagedachtenis aan een Italiaanse marskramer die hier in 1838 werd omgebracht om welgeteld één rijksdaalder*. Zijn moordenaar was de laatste Nederlander die aan de galg werd terechtgesteld.
* Opmerking van onze kant: In die tijd was één rijksdaalder meer waard.
In 1840 verdiende een dagloner/arbeider gemiddeld f 0,60 tot f 0,75 per dag.
Deze informatie kunt u vinden op de volgende website: www.seniorweb.nl/gen/Geld.htm
---------
Wandelroutenetwerk
In Oirschot is, als pilotproject, een wandelroutenetwerk op basis van knooppunten uitgezet. Een uniek project, omdat dit qua opzet en lengte (180 km) het enige wandelroutenetwerk is in zijn soort. De Regio-VVV verzorgt voor de recreant de benodigde documentatie om dit gebied te ontdekken: een overzichtskaart en een themaboekje. Het boekje geeft per thema achtergrondinformatie over Oirschotse bezienswaardigheden. Er zijn zeven themaroutes in beschreven.
Het wandelroutenetwerk is door de gemeente samengesteld in samenwerking met SRE, IVN, Werkgroep Natuur en Landschap, Heemkundekringen en ZLTO. Ook partijen als Brabants Landschap, vereniging Natuurmonumenten, Waterschap de Dommel, werkgroep Plattelandsvernieuwing, vereniging Recreatie Oirschot de Beerzen en diverse terrein- en landgoed- eigenaren zijn betrokken bij de totstandkoming van de route. Het bijbehorende informatieboekje is bij VVV voor 6 euro te koop, de kaarten voor 3,50 euro.
Uit de Spits van maandag 15 november 2004
Strengere regels Vierdaagse
NIJMEGEN - De organisatie van de Nijmeegse Vierdaagse in Nijmegen gaat paal en perk stellen aan het aantal lopers, dat een kortere afstand loopt dan volgens de reglementen zou moeten. Deze wandelaars krijgen daarvoor geen Vierdaagsekruisje, maar een diploma.
Komend jaar mogen maar maximaal vierduizend diplomalopers meedoen. Dat aantal gaat in de jaren daarna nog verder naar beneden, zo heeft de organisatie dit weekeinde besloten.
Het besluit is een gevolg van een uitspraak van de Commissie Gelijke Behandeling in januari van dit jaar. De commissie bepaalde toen na een klacht van een 32-jarige mannelijke wandelaar uit Sneek dat de Vierdaagse discrimineerde door vrouwen een medaille te geven voor viermaal 40 kilometer lopen, terwijl mannen het kruisje pas krijgen als zij viermaal 50 kilometer hebben afgelegd.
Het verschil in de te lopen afstand is ooit bepaald, omdat vrouwen met viermaal 40 kilometer lopen fysiek dezelfde prestatie zouden leveren als mannen, die elke dag 10 kilometer verder lopen. Na de uitspraak van de commissie heeft de Vierdaagseleiding aan twee universiteiten gevraagd dat veronderstelde verschil nog eens te onderzoeken. Dat heeft tot nu toe geen resultaat opgeleverd dat een verandering van het reglement zou rechtvaardigen, aldus een woordvoerder van de Vierdaagse.
"Maar we constateren wel dat steeds meer mensen voor een diploma meelopen. Aangezien de Vierdaagse van oorsprong een prestatietocht is, is dat niet de bedoeling. Niet voor niets is het Vierdaagsekruisje een officiële onderscheiding", stelt Vierdaagsemanager Wim Jansen. Om die reden lag het Vierdaagsekruis na het overlijden van Prins Claus naast zijn andere officiële lintjes bij de kist. Of de Vierdaagseleiding op termijn diplomalopen helemaal gaat verbieden, is nog niet bekend.
Volgend jaar mogen zich maximaal 47.500 deelnemers inschrijven. Mensen die dit jaar hebben gelopen, kunnen zich tussen 7 februari en 11 maart opnieuw aanmelden. Daarna volgt tussen 14 maart en 15 april een tweede inschrijvingsronde. Deze inschrijvers moeten loten om een plek. Daarna is de inschrijving definitief gesloten.
De organisatie bepaalde dit jaar voor het eerst een maximaal aantal inschrijvingen. Dat veroorzaakte heftige taferelen, aangezien het aantal startbewijzen in een mum van tijd op was. Veel mensen die al tientallen jaren meelopen, konden daardoor niet meer meedoen. Jansen:" We moeten een grens stellen, want meer dan ongeveer 45.000 wandelaars kunnen we echt niet hebben. Dan kunnen we de veiligheid niet meer garanderen en lopen de mensen bovendien veel teveel op elkaars hekken." (ANP)
Uit de Haagsche Courant van zaterdag 17 juli 2004
Vierdaagse breuk met traditie
DEN HAAG / Het bestuur van de Nijmeegse Vierdaagse houdt er rekening mee dat volgend jaar met een 88 jaar oude traditie moet worden gebroken: wellicht moeten de voorwaarden om het Vierdaagsekruis te krijgen worden aangepast.
Dat is het mogelijke gevolg van een eerdere uitspraak van de Commissie Gelijke Behandeling. De commissie stelt dat het in strijd is met de wet om een man die vier keer veertig kilometer heeft gelopen niet het befaamde kruisje te geven en een vrouw die hetzelfde presteert wel. Nu nog is het zo dat mannen vier keer vijftig kilometer moeten lopen om de onderscheiding te krijgen.
Bestuurslid Henny Sackers van de Nijmeegse Vierdaagse, belast met juridische zaken, houdt er sterk rekening mee dat de vrouwenafstand volgend jaar langer moet zijn.
"We hebben de Vrije Universiteit in Amsterdam en de Universiteit van Maastricht om advies gevraagd. Daar wordt nu onderzoek gedaan naar het precieze verschil in de inspanningen die vrouwen en mannen moeten leveren om een bepaalde afstand af te leggen. We willen ons wel houden aan de uitspraak van de commissie, ook al betekent het dat we organisatorisch heel veel overhoop zullen moeten halen."
Klik hier op "zie verder".
Uit de Haagsche Courant van zaterdag 17 juli 2004
Over dikke spieren, trage vezels en vet als energiebron
Bij sport van enig niveau is de man sneller en sterker en springt hij hoger en verder dan de vrouw: dat hoeft niet onderzocht, het antwoord op die vraag staat in elk boek met sportrecords.
Bij krachtsporten zullen vrouwen zich nooit met mannen kunnen meten, omdat daar de maximale kracht die geleverd kan worden bepalend is.
Mannen hebben dikkere spieren en dus meer kracht. Ook bij snelheidssporten zijn vrouwen daardoor in het nadeel.
Bij het leveren van duurprestaties ligt het anders. Van doorslaggevende betekenis voor een langdurige prestatie is een groot uithoudingsvermogen. Om goed te kunnen presteren bij een lange inspanning moet men bovendien in staat zijn langere tijd op ongeveer tachtig procent van de maximale zuurstofopname arbeid te verrichten. Op dat punt is de vrouw in het nadeel.
Maar de vrouw heeft ook een voordeel: zij spreekt gemakkelijker vet als energiebron aan. Bovendien is er een verschil in de spiervezels van mannen en vrouwen. Een spier heeft snelle en langzame vezels. De langzame worden vooral gebruikt tijdens duurinspanningen en de snelle bij korte inspanningen. Het lijkt erop dat bij vrouwen het percentage langzame vezels in de beenspieren groter is dan het percentage snelle vezels. Daardoor kunnen zij een hoge belasting langer volhouden.
Natuurlijk is ook dit maar het halve verhaal. Voor vrouwen geldt bijvoorbeeld dat ze ijzertekort kunnen hebben, en dat menstruatie en zwangerschap de training kunnen verstoren.
(Deze gegevens komen uit de lezing 'fysiologische aspecten van de verschillen tussen man en vrouw' van onderzoekster Brenda van Keeken, een artikel van Mattie de Vugt, samensteller van trainingsschema's voor hardlopers, en van de website atletiek).
Uit 4 Seasons reismagazine van S.N.P. 2002.
Wandelsokken
In dit artikel wordt gesteld dat de sok definitief een verhaal heeft gekregen.
Naadloos
Het begon met het verwijderen van de naden uit de sok. De gebruikte materialen bestonden voornamelijk nog uit wol en katoen. Nadeel hiervan was dat de huid omsloten werd door een laag die weliswaar een grote vochtopnemende capaciteit had maar daar verder ook niets mee kon. De tijd van de dubbele sok was daarmee aangebroken, een kunststof dunne ondersok met een conventionele 'reservoirsok' daar overheen. Het voordeel van de ondersok is de minimale vochtopnemende capaciteit waardoor de huid redelijkerwijs droog blijft en de kans op blaren kleiner is.
Droge voet
Voorwaarde voor een 'droge' voet is een goede vochtafvoer, door de pompende werking van de voet in de schoen moet het overtollige vocht door de schoenwand naar buiten worden geperst. Hierbij gaat men er vanuit dat het leer van de binnenschoen in goed contact staat met de enigszins vochtige sok en het hieruit opzuigt en verdampt. Op zoek naar een integratie van de traditionele dubbele sok is men uitgekomen op een mix van diverse kunst- en natuurvezels. Afhankelijk van het soort gebruik maakt men blends van wol, katoen, zijde, lycra (voor de stretch) en diverse kunstvezels zoals CoolMax en Isolfit waarbij de laatste ervoor zorgen dat de voet droog blijft.
Schokdemping
Voor het grootste deel moeten de schokken natuurlijk opgevangen worden door de zool van de schoen. De sok kan hier echter ook nog een belangrijke rol in spelen. Door een verdikt voetbed dat meestal bestaat uit badstof (lussenweefsel) of een dubbel gebreide laag kan veel comfort aan de sok worden toegevoegd.
Voetengeur
Na het bereiken van een comfortabele en duurzame sok restte de wandelaar nog een laatste ergenis, de alles verzengende voetengeur. Na jaren onderzoek heeft de kunstvezelfebrikant Noble uit de Verenigde Staten hier de oplossing voor gevonden door een vezel te ontwikkelen waarin 15% puur zilver is verwerkt. Het principe gaat ver terug, tot in 500 voor Christus, toen Cyrus de Grote zijn troepen liet uitrusten met zilveren vaten. Het hierin opgeslagen water bleef door de invloed van het zilver helder en vrij van ziektekiemen. De zilvervezel, 'X-static' genaamd, wordt tegenwoordig onder andere door sokkenfabrikant Bridgedale gebruikt en heeft diverse gunstige eigenschappen. Door het zilver worden micro-organismen gedood waardoor de voetengeur tot een absoluut minimum beperkt blijft, verder heeft het als gunstige eigenschap dat het verkoelend is onder warme omstandigheden en de voet warm houdt bij koude omstandigheden.
Uit de Metro (eerste helft van 2001)
"Stukje wandelen beter dan intensief sporten"
MAASTRICHT Mensen met overgewicht kunnen beter geregeld een stukje gaan wandelen of fietsen, dan intensief te gaan sporten om de extra kilo's kwijt te raken. Dat concludeert humaan bioloog dr.K. Westerterp na een onderzoek, waarvan de resultaten vandaag worden gepubliceerd in het gezaghebbende tijdschrift Nature. Recreatief wandelen en fietsen zijn volgens dit onderzoek effectiever in de strijd tegen overgewicht, hart- en vaatziekten en suikerziekte dan fanatiek sporten. (ANP)
Uit Onverwacht Nederland (eerste helft van 2001)
"Weg van de gebaande paden"
Nederland staat te boek als fietsland. Maar daar mag het predikaat 'wandelland' zeker aan worden toegevoegd. Want we lopen wat af. Op zoek naar rust of avontuur.
Wandelen is in. Vele Nederlanders trekken - vooral in het weekeind - de wandelschoenen aan, op zoek naar ontspanning en natuur. De mogelijkheden zijn oneindig. Duizenden wandelingen zijn er, al dan niet gemarkeerd. Geen bospadje zo klein of het is wel opgenomen in een paaltjesroute, NS-wandeling, struintocht of LAW (langeafstandswandeling).
Het is heerlijk om lopend de natuur in te trekken, en steeds meer mensen ontdekken dat. Cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) geven aan hoe snel de populariteit groeit. Zo telt ons land in 1991 zo'n 200.000 langeafstandlopers. Nu, tien jaar later, zijn dat er al 430.000.
Drie op de tien Nederlanders wandelt regelmatig en jaarlijks worden er zo'n zestig miljoen dagtochten gemaakt (ter vergelijking: 43 miljoen fietsdagtochten). Bos en heide is waar we het liefst lopen, gevolgd door duinen en strand.
Frisse lucht opsnuiven, tot rust komen en afleiding vinden van de dagelijkse beslommeringen, dat is wat de wandelaar toch vooral zoekt. Juist de stedeling heeft er behoefte aan te ontsnappen aan de drukte van zijn woonomgeving. Iets dat in ons kleine land vol wegen, woningen en bedrijvigheid niet altijd even gemakkelijk is. Staatsbosbeheer doet zijn best Nederland 'wandelbaar' te houden. Grotere, aaneengesloten natuurgebieden, met zo min mogelijk hekken en afrasteringen, waar iedereen naar eigen behoefte kan recreëren. Dat is waarnaar gestreefd wordt. Om zo veel mogelijk tegemoet te komen aan de wensen van de wandelaar, hebben Staatsbosbeheer en de Stichting Wandelplatform-LAW de handen ineengeslagen. Samen met andere natuur- en belangenorganisaties wordt gewerkt aan verbetering van de wandelmogelijkheden. Want die gaan achteruit, weet Rutger Burgers van het Wandelplatform-LAW: 'Door de aanleg van wegen, spoorwegen, woningen en bedrijventerreinen. En door het particuliere grondbezit. Het barst van de bordjes en hekjes. Privé-eigendom is hier heilig. Als je dat vergelijkt met landen als Schotland en Engeland, waar je een wettelijke 'freedom to roam' (ronddwalen) hebt, dan komt je in Nederland nog wel eens bedrogen uit.'
Natte voeten
Verreweg de meeste mensen kiezen voor een gemarkeerde route. In nagenoeg ieder natuurgebied zijn paaltjesroutes te vinden. Variërend van rondwandelingen van vijf uur tot een ommetje van een half uur. Minder bekend zijn de laarzenpaden. Die voeren over drassige gronden, door gebieden waar het erg mooi is, maar waar je niet met goed fatsoen een écht wandelpad kan aanleggen. De paden zijn alleen gemarkeerd met kleine paaltjes. Soms is het zo drassig dat je zelfs met goede wandelschoenen je voeten niet droog kunt houden.
Voor wie houdt van lang én ver wandelen zijn langeafstandswandelingen (LAW's) ideaal. Een LAW is een gemarkeerde route die grote delen van Nederland doorkruist. Zo veel mogelijk over onverharde paden en wegen. Ook dorpen en oude stadjes maken deel uit van de route. Je kunt een deel van de route lopen (bijvoorbeeld een dagtocht), maar ook het hele traject en onderweg overnachten in hotels, pensions of op campings. Daar kun je weken mee bezig zijn, want LAW's zijn honderden kilometers lang. Het Zuiderzeepad bijvoorbeeld is wel 400 kilometer lang. En de bekendste, het Pieterpad, maar liefst 480 kilometer.
Degenen die na een lange wandeling niet terug willen naar de bewoonde wereld, kunnen zelfs midden in de natuur overnachten. Staatsbosbeheer heeft op verschillende plaatsen (en vooral ook langs LAW's) paalkampeerplaatsen aangewezen. Dit zijn plekken waar men mag wildkamperen. (zie staatsbosbeheer) Er zijn geen faciliteiten, alleen een grote pomp die helder grondwater oppompt om mee te koken en te wassen. Verder is er niets dan het ruisen van de bomen en geritsel van de dieren.
Struinen
Zelf in dit bewegwijzerde land is het mogelijk om van de paden af te gaan. En uiteraard is daar ook een naam voor bedacht: struinen. En dat doet de Nederlander graag, bleek uit het rapport 'Mensenwensen', een onderzoek dat in opdracht van het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij werd gedaan naar de behoefte van de Nederlander ten aanzien van de natuur. Van alle activiteiten die de Nederlander het liefst doet in de natuur, staat struinen op de vijfde plaats. Nog VOOR zwemmen, varen, picnicken en de hond uitlaten, om enkele voorbeelden te noemen.
Opmerkelijk, want struinen werd de afgelopen decennia steeds minder mogelijk. Natuurbezoekers wordt toch vooral gevraagd om op de paden te blijven. Gelukkig lijken er meer plannen te komen om struinen in natuur en groen te 'accommoderen', meldt het rapport.
Wie zonder bewegwijzering of gids wil wandelen, komt in de uiterwaarden vaak goed aan zijn trekken. In de Millingerwaard bij Nijmegen bijvoorbeeld mag je op eigen houtje rondzwerven. In de bossen, duinen en op de heide is het in de regel niet toegestaan van de paden af te gaan, om de rust van de dieren tebewaken en de flora en fauna te beschermen tegen vertrapping. Toch zijn er plaatsen waar het wél kan en mag. De Stille Kern in het Horsterwold (Flevoland) is zo'n plaats en het Kootwijkerzand op de Veluwe.
Iemand die het struinen helemaal ontdekt heeft, is Geertje Hoogland uit Akersloot. 'De kinderen vinden het ontzetten spannend. Ze klimmen over boomstronken, kruipen door bosjes, springen over sloten en zoeken naar plantjes en dieren. We nemen altijd een vogel- en plantengids mee. En we picknicken op een mooi plekje. We wanen ons in niemandsland: je komt geen mens tegen, je bent echt met elkaar. De laatste keer zijn we naar het Horsterwold bij Zeewolde gegaan en hebben we daar ook gekampeerd op een natuurkampeerterrein. Na zo'n dag struinen, hebben we het gevoel of we een nieuw land ontdekt hebben.'
Weg met de hekken
Ons land kent een traditie van hekken en borden. De natuurbeheerders hebben generaties Nederlanders opgevoed met het gebod op de paden te blijven en het idee dat de natuur te kwetsbaar is om er aan te zitten. Achterhaald, vindt Staatsbosbeheer. Bij wijze van proef krijgen wandelaars op delen van de Utrechtse Heuvelrug de vrijheid om van de paden af te gaan. Om de mensen te stimuleren dat ook te doen, heeft opzichter Donkers zelfs vier GPS-routes uitgezet. Die zijn alleen te lopen met een satellietontvanger, en daarvoor zul je dwars door het terrein moeten dwalen. 'Door de verbodsborden weg te halen, hopen we dat mensen nog meer van de natuur kunnen genieten', aldus woordvoeder Jan Kuiper van Staatsbosbeheer. 'Wie wat hééft met de natuur, zal ook eerder geneigd zijn deze te beschermen.' De komende vier jaar zal leren hoeveel de natuur kan hebben. Als de proef op de Utrechtse Heuvelrug slaagt, dan volgen er meer gebieden. 'Veel hangt af van het gedrag van de bezoekers. Mocht het verkeerd uitpakken, dan stoppen we er weer mee', aldus Kuiper.
Dichtbij huis
Wandelplatform-LAW en Staatsbosbeheer hebben ook de zogenaamde 'verbindingen tussen stad en land' op de agenda staan. Opvallend is dat de meeste buitensporters niet ver van huis wandelen: 83 procent blijft binnen een straal van dertig kilometer van huis, becijferde het CBS. Een groot deel van de wandelingen vindt plaats vanaf de voordeur of in een natuurgebied dichtbij huis. Goede verbindingen tussen de stad en de natuurgebieden er omheen zijn dus heel belangrijk. Volgens Rutger Burgers van het Wandelplatform-LAW is er tot nu toe te weinig gedacht aan de uitloop naar landelijk gebied vanuit de steden. 'Het is steeds moeilijker om vanuit huis te starten. Meestal is er een groot overgangsgebied van voetbalvelden, industrieterreinen, volkstuinen en autokerkhoven. Niet zo fraai en je mag lang niet overal doorheen. Als je ervoor kunt zorgen dat wandelaars op een leuke manier de stad uit kunnen lopen, dan doen ze dat graag. Want langzamerhand groeit het besef dat het toch wel dwaas is om eerst de auto te pakken om vervolgens in het bos een frisse neus te gaan halen.
Uit de Vrekkenkrant, nr. 27/28 nov. 1996.
Tips, trucs en nieuwtjes. Blz. 2 Het volgende artikeltje.
Wandelen
Leer je kind wandelen! Daarmee kun je enorm veel geld besparen op een mensenleven en het is nog gezond ook. Als je ziet wat men soms betalen moet voor de meest onnozele ritjes, zowel in binnen- als in buitenland dan schrik je wel.
T. van 't Veld, Amsterdam.
